حفاری غیر مجاز در روز روشن در تپه ۹ هزارساله اهرنجان!

تصاویر ارسالی به میراث‌باشی نشان از آن دارد که حفاران غیر مجاز ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱ در روز روشن و با خیالی آسوده جلوی چشم انظار عمومی دست به حفاری غیر مجاز در یک تپه باستانی ۹ هزار ساله زدند! آن هم‌در حالی که تپه ثبت ملی است.

تپه اهرنجان در شهرستان سلماس استان آذربایجان غربی، یکی از مهم‌ترین و می‌توان گفت نخستین استقرارگاه جوامع انسانی در شمال‌غرب ایران است.

به گفته باستان‌شناسان وقتی آب و هوا مساعد می‌شود و بشر از مناطق کوهستانی وارد دشت می‌شود و زندگی یکجانشینی توام با کشاورزی و دامپروری را آغاز می‌کند، و اولین نقطه‌ای که در منطقه شمال‌غرب برمی‌گزیند، تپه اهرنجان است و برای همین این محوطه از نظر تاریخی خیلی مهم است.

در پاییز سال ۹۸ برنامه گمانه‌زنی به منظور تعیین عرصه و پیشنهاد حریم تپه اهرنجان با مجوز پژوهشگاه میراث‌فرهنگی، پس از وقفه‌ای ۲۸ ساله، برای مدت یک ماه انجام شد.

 گمانه‌زنی نشان داد که ساکنان سلماس در گذشته، مردمانی کشاورز و دامدار اما از طرفی دارای روابط تجاری با مناطق همجوار مانند شرق آناتولی، قفقاز جنوبی، فلات مرکزی و جنوب دریاچه ارومیه بودند.

وجود سنگ‌های مادر و ابزارهای ابسیدینی در هفت رنگ متفاوت و همچنین تراکم سردوک‌های سنگی و گلی، انواع سنگ‌ساب‌ها و ظروف سنگی گواهی بر این مدعاست که این منطقه دارای روابطی تجاری با مناطق همجوار بوده است.

باستان‌شناسان قدمت این اثر را برابر با هزاره هفتم قبل از میلاد، یعنی ۹ هزار سال پیش دانستند و معتقدند شاید این محوطه، نخستین استقرارگاه جوامع انسانی در منطقه شمال‌غرب ایران باشد.

یعنی در میان، استان‌های آذربایجان‌غربی، آذربایجان‌شرقی، بخش‌هایی از زنجان و شمال کردستان، بر اساس کاوش‌های انجام شده می‌تواند اهرنجان را قدیمی‌ترین استقرارگاه جوامع انسانی در دشت، در نظر گرفت.

این اثر به‌دلیل قرارگیری داخل شهر و منطقه توسعه شهری دچار آسیب‌های متعددی شده بود، بخش زیادی از حرایم استحفاظی آن به‌دلیل تفکیک و تبدیل به منازل مسکونی فرهنگیان از بین رفته و از طرفی برداشت خاک تپه برای امور ساختمانی از قسمت‌های شرقی و جنوبی آن، آسیب‌های جبران‌ناپذیری به آن وارد آورده بود.

اثار کشف شده از این تپه تاریخی شامل سفال، استخوان، تیغه‌های ابسیدین، سنگ‌ساب، دست آس، هاون‌های سنگی و انواع سردوک‌هاست که براساس گونه‌شناسی مواد فرهنگی به‌ویژه سفالینه‌ها، این محوطه را می‌توان استقراری متعلق به ادوار مختلف فرهنگی نوسنگی جدید، مس سنگی، مفرغ و آهن محسوب کرد.

قرار بود این اثر تبدیل به یک سایت موزه شود اما…

انتهای پیام

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا